Kiedy narodziło się piastowskie państwo polskie, Gdańsk wchodził w jego skład. Ekspansja krzyżacka doprowadziła do zajęcia miasta w 1308 r. Rycerze w białych płaszczach panowali tu aż do roku 1454. Koniec wojny trzynastoletniej i powrót Gdańska do Polski zapoczątkował tzw. „złoty wiek”. Około dwustu lat dynamicznego rozwoju gospodarczego i kulturalnego sprawiło, że powstały wówczas najwspanialsze budowle i najcenniejsze dzieła sztuki.

W wyniku II rozbioru Polski Gdańsk znalazł się w granicach państwa pruskiego. Leżąc w cieniu Berlina i Królewca, traktowany był jako miasto prowincjonalne. Jednak dzięki rozkwitowi handlu w II połowie XIX w. Gdańsk odzyskał wiele ze swego znaczenia.

Po I wojnie światowej zwycięskie mocarstwa powołały do życia Wolne Miasto Gdańsk. Zamysł kontynuacji na jego terenie tradycji pokojowego współistnienia kultur i narodów okazał się nierealistyczny. Nasilające się w Europie nastroje nacjonalistyczne doprowadziły do wybuchu II wojny światowej. 1 września 1939 r. niemiecki okręt „Schleswig-Holstein” ostrzelał polską składnicę wojskową na gdańskim Westerplatte, rozpoczynając tym samym trwającą blisko 6 lat wojnę, która pochłonęła miliony istnień.

W 1945 r. zniszczone przez Armię Czerwoną miasto wróciło do Polski. W 1980 r. Gdańsk po raz kolejny okazał się zwrotnym punktem na mapie naszego kontynentu. W Stoczni Gdańskiej narodził się związek zawodowy „Solidarność”. Jego pokojowa walka o wolność doprowadziła do przełomowych przemian politycznych w Polsce i w Europie.